قشنگترین بهانه ی من
من یک انسانم که همه زندگيم در گرو دوست و او را دارمش دوست
سلام بر تو ای سبز واقعی آقای من امام زمان آقا جون می خوام اینجا بی شیله پیله باهات حرف بزنم از خودم بگم از اطرافم آقا جون میدونی دلم گرفته از همه چی از خودم از اطرافم آقاجون تازگی ها میگن سبز موسوی شفا میده ولی بیا ببین با این سبز هر کار زشتی که تصور کنی می کنن هر کاری که مثلا " بگن ما طرفداریم ولی این طرافداری نیست در کدام دوره اینجوری طرفداری کردند که شما می کنید ؟ چرا همه چیو به مسخره گرفتید ؟ چرا همه جا میگن ایران بیکارترین و مزخرف ترین مردما رو داره ؟ آقا جون به هرکی میگی ایرانیم می خنده مسخره می کنه آقا جون چرا باید تر و خشک با هم بسوزند ؟ آقا جون چرا برای رای دادن چشمو هم چشمی می کنن ؟ آقای من سبز مگه نشانه ی خانم فاطمه ی زهرا نیست ؟ آقای من سبز مگه خون امام حسین نیست ؟ آقای من داره همه چی عوض میشه روز به روز بدتر میشه روز به روز مردم اعتقاداتشون عوض میشه این ایران ایرانی که جنگ شد نیست این ایران داره بدتر میشه آقا بیا آقا جونم سبز هم بازیچه شد بیا آقای من نمی دانم خدا چه صبری داره این همه بی عدالتی و این همه گناه رو میبینه آقای من اگه منو قابل بدونی به عنوان یه انسان ازت می خوام که از خدا بخوای دیگه نمونم طاقت زندگی و دیدن بدیها رو دیگه ندارم آقای من اگه تو بیایی جهان جهانه قشنگی میشه همه چی یه جور همه یه حرف دارن اونم عدالت همه یه فکر دارن اونم یاری به خلق خدا آقای من این جهان یه حکومت داره نه بیشتر آقای من حکومت تو واحد و تنها و عدالت داره آقای من حکومتت زیباترین حکومتهاست آقای من اگه امیدم نبودی معلوم نبود سرنوشتم آقای من فقط بیا محرومان و مستضعفان منتظرند بیا عزیز زهرا ...... 
مدرسه ای خواهم ساخت دیوارهایش از شعر
با مدرسه ای که بوی خدا بدهد درهایش به سوی بیداری
و پنجره هایش به بی نهایت باز شود تخته هایش سیاه نباشد
نیمکت هایش گرمای دوستی بدهد و زنگش را نسیم بنوازد لبریز از شعر و شور
پر از سرود و عطوفت مالامال از اندیشه های بلند شاید آسمان هم روزی در کلاسم نزول کند
