قشنگترین بهانه ی من
من یک انسانم که همه زندگيم در گرو دوست و او را دارمش دوست
لحظه هايي كه خود را باور نداريم لحظه هايي كه تنهايي تنها همدمه ماست لحظه هايي كه دل به انتظار صداي آشنايي از شهر عشق است لحظه هايي كه اميدت به آن سوي روشنايي هاست آري تورا ميبينم كه با اسب سفيدي ميايي به سراغم من تو را نگاه مي كنم و تو مرا نمي دانيم اين نگاهها تا چه حد ما را وابسته كرد نمي دانيم كه چرا از آن پس تنهايي ها رها شديم نمي دانيم چرا ما همديگر را با عشق صدا كرديم ولي مي دانيم نيمه ي ما در هر دوي ماست مي دانيم همدمه خودمونو پيدا كرديم آري ديگر تنها نيستيم و اينك لحظات زيباي با هم بودن را تجربه مي كنيم و شكوه هاي عاشقانه را در نبودن هم صدا مي كنيم ناله هاي بي صدا اشكهاي بي انتها نگراني هاي عاشقانه آه چه زيباست عاشقانه با كسي كه دوست داري باشي اين آرزو رو براي شما نيز دارم موفق و پيروز باشيد .
مدرسه ای خواهم ساخت دیوارهایش از شعر
با مدرسه ای که بوی خدا بدهد درهایش به سوی بیداری
و پنجره هایش به بی نهایت باز شود تخته هایش سیاه نباشد
نیمکت هایش گرمای دوستی بدهد و زنگش را نسیم بنوازد لبریز از شعر و شور
پر از سرود و عطوفت مالامال از اندیشه های بلند شاید آسمان هم روزی در کلاسم نزول کند
