قشنگترین بهانه ی من
من یک انسانم که همه زندگيم در گرو دوست و او را دارمش دوست
شراره ی غم هـــجر تو نـــخل جانم ســــوخت فراق روی مـــهـــت قلب ناتوانــــــــم ســــوخت بیا که بـــی تو جهان را صفا و لــطفی نیســـت چو جسم خســته نگر روح و هم روانم سـوخت مـــدام بی گـــل روی تــــو در نـــــــــــــــوایم من دو بــــال آرزویـــــم همـــچو آشیــــــــانم سوخت بـــــیــــاد روز وصـــــال تـــو ای گــــــــــل یــــــــکتا دل فـــســــــرده ازآن چهـــره ی نهـــانم ســوخت بنــــــه تو مــــرهـــم دیـــــدار بر تــــــــن تبـــــــدار کـــــه اتــــش غم هجــــــر تو خـانمانـــم ســوخت بیـــا و تـــکیه بـــــــزن بـــر سریــــر عـــدل و ظــفــر کــــــه ســـیـــنه در اثــر ظلم دشـمنانم ســــوخت نهـــــــان ز دیــــده ی عشـــاق تــا کـــی و تــا چند نهـــــال صبــــر و تحــــمل به بوستــــانم ســــوخت فـــــکـــنده ای بــــــدل خســــته آتـــشـی ز فــــراق که ســـرو عــــمـــر پـــر از غصـــه و گرانــم ســـوخت خبــــــر رســـیـد کـــه ایــام وصل نــــزدیــــک اســـت ز شــــــوق ـ چهــــره ی آمـــال و آرمــانــــم ســوخت بیــــا و جـــــــلوه گــری کــن کــــه در ســرای وجـــود دل از فـــــــراق تـــو ای حــجـــت زمـــانــم ســــوخت قـــــدم تـــو رنجـــــه بــــفــــرمــــا و از وفـــا بـنــــگــــر که بـــی تو یکـــســــره مدیـــحـــه خــوانــم ســوخت نمــــای گـــوشـــه ی چشمـــی به شائـــق شــیــدا که دل ز کـــثـــرت آن عشـــق جـــاودانـــم ســـــوخت 
مدرسه ای خواهم ساخت دیوارهایش از شعر
با مدرسه ای که بوی خدا بدهد درهایش به سوی بیداری
و پنجره هایش به بی نهایت باز شود تخته هایش سیاه نباشد
نیمکت هایش گرمای دوستی بدهد و زنگش را نسیم بنوازد لبریز از شعر و شور
پر از سرود و عطوفت مالامال از اندیشه های بلند شاید آسمان هم روزی در کلاسم نزول کند
